من یک شهرستانی هستم – ۲
بدست مرکزی دیلی • ۳۱ تیر ۱۳۸۸ • دسته: اجتماعی٬ جدیدترین عناوین اخبار٬ رسانه و ارتباط٬ سرمقاله٬ فرهنگیبواسطه توصیه این و آن و به طمع لقمه نان نوشتن و یا به شهرت اندیشیدن گریبان بخش وسیعی از اقشار فعال رسانه ای مان را گرفته است و در این میان مخاطب می ماند و رسانه های محلی که وظیفه هایشان را فراموش کرده اند و سالهاست با غرق شدن در گرداب روزمرگی ها و باز های سیاسی روزمره جایگاه واقعی خود را نیز گم کرده اند و چه بسا گنج از دست رفته اعتماد مخاطب نیز در خیلی از موارد قابل بازگشت نباشد و یا هزینه هایی فراتر از توان اینگونه رسانه ها داشته باشد.
در این میانه مظلومتر از شمای مخاطب کیست؟ ضعف رسانه های محلی را در انعکاس واقعیتها و مشکلات چه کسی پاسخگوست؟ و سرمایه اعتماد از دست رفته مخاطبان را با چه هزینه ای میتوان بازیابی کرد؟ پیش تر از این نیز گفته ایم و فریاد زده ایم که متولیان فرهنگ و سیاست استان فکری به حال مطبوعات رو به زوالمان بکنند ولی کو گوش شنوا؟!